Zonnetje in huis

Zonnetje_in_huis]1 September 2015

De meesten van ons houden van bloemen. We zetten ze in een mooie vaas op één van onze favoriete plekken en genieten van de aanblik. Ze maken ons blij. Bloemen houden van mensen. Die zinsnede is niets anders dan het verwoorden van het feit dat bloemen ons een zonnig, warm, gelukkig gevoel geven en de boel voor ons “opfleuren”.

In een boek dat ik op dit moment aan het lezen ben kwam ik iets interessants tegen. Het is (neurowetenschappelijk) aangetoond dat je hersenen paden aanleggen tussen gebeurtenissen en een daarmee gepaard gevoel.

Het is dus goed mogelijk dat als je in je leven vaker bloemen op begrafenissen hebt gezien dan op vrolijke gebeurtenissen zoals verjaardagen of huwelijken, als je vaker met bloemen in aanraking kwam bij eenzame, verdrietige wandelingen dan tijdens een heerlijke vakantie of een romantisch uitje met zijn tweeën, dat je dan geen bloemen in huis zult halen. Je associatie met bloemen is dan negatief.

Het mooie blijkt te zijn dat je je hersenen kunt trainen om positieve associaties (lees: verbindingen) te versterken of zelfs te maken. Dat is een fysiek proces, er worden daadwerkelijk (extra) fysieke verbindingen in je hersenen gemaakt van het ene naar het andere gebied.

Met andere woorden: als je een overheersend negatieve associatie met bloemen hebt maar jezelf dwingt om de positieve gevoelens die je ook wel een paar keer had iedere keer naar boven te halen, dan versterken je hersenen de verbinding tussen dat positieve gevoel en de gebeurtenis (het zien van bloemen) en wordt de verbinding met het negatieve gevoel steeds zwakker. Uiteindelijk zul je dan automatisch overwegend een blij gevoel hebben bij het zien van bloemen.

Dat is goed gereedschap.
Je kunt daar gebruik van maken. Bepalen welk gevoel gaat overheersen bij een bepaalde gebeurtenis zonder dat je er nog bij na hoeft te denken. Positief denken is zinvol. Niet in de zin dat je ingrijpende gebeurtenissen zomaar wég kunt/moet denken. Maar je kunt wel je leven verrijken door je brein te trainen om nutteloze en soms verlammende negatieve associaties weg te werken.

Het zonnetje in huis halen is goed. Je realiseren dat je het sowieso al in huis hébt is beter.

RECEPT:

Of het nu ontbijt is of toetje. Wat altijd wel lekker is, is een portie Griekse yoghurt met verse bessen, cruesli en eventueel wat extra noten (hier Pecannoten) en blokjes gedroogde kokos, ananas of mango (bij de notenspeciaalzaak). Gedroogde bananenschijven in stukjes zijn daar ook altijd lekker doorheen. En wat hier de slagroom op de kers was, dat waren de gesnipperde pepermuntblaadjes. Érg lekker erbij.

Advertisements

Kikkerkoning

kikkerkoning
© Vera Leimann


7 april 2015

Jij, als prinses, ontmoet een kikker, bij een bron, waar je gouden bal in is gevallen. Die kikker belooft je de bal terug te halen, als je maar duidelijk van hem houdt. Zoals hij is. Koudbloedig of niet. Glibberig of niet. Uiteindelijk, na een lang verhaal dat eindigt met een kus als bevestiging van je liefde, verandert de kikker in de koning/prins die je altijd al hoopte te ontmoeten.

Het is een apart sprookje, blijkbaar ooit opgetekend door de gebroeders Grimm. Er speelt van alles doorheen, zoals de ervaringen van de ijzeren Hendrik, de koetsier van de prins, wiens hart door drie ijzeren banden werd beschermd. Banden, die pas braken toen hij zag hoe zijn heer en meester het geluk vond door na de kus zijn ware vorm terug te krijgen. Overgave van de prinses door uiteindelijk toch te vertrouwen.

Ik vind dit hele sprookje met al zijn wonderlijke verhaallijnen een prachtige metafoor. Is het niet met álles zo? Als je iets of iemand maar liefde en aandacht geeft, al mag het op het eerste gezicht misschien niet veelbelovend zijn, dat hetgene of diegene dan helemaal tot zijn recht kan komen en uit kan groeien tot iets dat je nooit had verwacht?

Zonder aandacht, liefde en toewijding kunnen we nooit weten wat er aan moois schuilt achter hetgeen we oppervlakkig, op een eerste blik, waarnemen. Zelfs de ijzeren Hendrik ervaart dat. Die dacht zichzelf te moeten beschermen en zijn hart aan banden te moeten leggen maar toen hij eenmaal gevoelens weer kon toelaten –  omdat hij zag hoe een ander daar gelukkig van werd – ging er een wereld voor hem open.

Of de gebroeders Grimm dat ook zo bedoeld hadden toen ze het wedervaren van de kikkerkoning optekenden, dat weet ik niet, maar het is wat ik erin zie. Een mooi verhaal dat spreekt van angst die remmend werkt op het inlossen van een belofte. Die spreekt van het helende effect van moed die het pad opent naar een noodzakelijke verandering in houding en beleving om het beloofde geluk ook daadwerkelijk te kunnen bereiken en te ervaren. Lef. Durf. Laten gaan en ervaren.

RECEPT:

Ach nee, geen standaard recept. Doe maar wat. Pak gewoon maar wat walnoten, gedroogde bananenchips en dadels, besmeer die met verse roomkaas en plak er van alles op, goji bessen, verse blauwe bessen, cashew noten, pompoenpitten, amandelen, gezouten of niet, verzin het maar. Lekkere zoete hapjes voor bij de thee, als toetje, wanneer je maar wilt.

Lentezon

Lentezon
© Vera Leimann

8 maart 2015

Vanochtend is het eerste dat ik doe het raam openzetten en de lentelucht opsnuiven. Het getjilp van de volgels, de strakblauwe lucht en de voelbare warmere stralen van de zon beloven een mooie dag.
Ik besluit voor de lunch een mooie dikke pannekoek voor mezelf te maken. Met noten. Overgoten met overheerlijke esdoornsiroop (ook wel ahornsiroop genoemd. Engels: maple syrup).

RECEPT: (1 persoon)

75 g pannenkoekenmix (bijv. van demeter – 40% speltbloem) vermengen met de dooier van 1 ei en een pakje Soya kookroom (250 ml) vermengen tot een beslag. 8 halve walnoten en 8 halve pecannoten hakken. Samen met een klein handje pijnboompitten kort roosteren en door het beslag mengen. Klontje roomboter in een grote anti aanbak koekenpan smelten en het beslag erin doen. Het beslag kan vrij dik zijn. Dan moet je even met een spatel helpen om het gelijkmatig te verdelen. Pannenkoek langzaam van beide kanten goudbruin en gaar laten worden.  Opdienen met esdoornsiroop.