Fleurig

fleurig
© Vera Leimann


26 maart 2015

Het woordje fleurig komt van het Franse woord voor bloem: fleur. In het Nederlands wordt “fleur” nog wel gebruikt voor bloei. “In volle fleur”.  Zinsneden als “de fleur is er wel vanaf” of “geur noch fleur” zie je ook nog wel eens staan om uit te drukken dat iets geen glans meer heeft of erg eentonig is. Voor sommige mensen voelt hun hele leven zo aan. ..

Laten we onze eigen en elkaars levens dagelijks een beetje opfleuren. Hoeft niets groots te zijn. De mooiste bloemen zijn vaak heel klein.

RECEPT: (2 personen) (met dank aan Barbara Terlouw)

2 rijpe avocado’s ontvellen, ontpitten en in plakjes snijden.
8 Tasty Tom tomaten en mozzarellabolletjes (bakje) in plakken snijden.  Snijd 1 rode ui in dunne ringen. Knip basilicumblaadjes fijn. Schep alles voorzichtig door elkaar.  Maak een sausje van wat olijfolie, rode wijnazijn, een beetje zeezout en versgemalen zwarte peper. Wie van pittig houdt kan er nog een paar druppels rode Tabasco doorheen doen.

Advertisements

Hoe het begon

Hoe_het_begon
25 februari 2015

Na een paar moeilijke jaren realiseer ik me iets belangrijks: ik geniet al héél lang niet meer! Natuurlijk heb ik wel plezier in afzonderlijke dingetjes zoals een concert of een etentje met een vriendin. Maar ik zeg en denkt té vaak: ik móet! Ik moet nog koken, ik moet nog eten, ik moet nog boodschappen doen.
Ik kijk blijkbaar alsmaar uit naar iets leukers dat STRAKS plaats zal vinden. Koken en boodschappen doen zijn niet leuk. Eten is dat straks wel. Maar is dat dan ook écht zo?  Alléén eten is saai en dus hap ik meestal snel alles aandachtsloos weg. Ik ben in gedachten alweer bij wat ik straks nog ga doen.

Kort gezegd ben ik werkelijk íedere dag bezig een heleboel tijd die ik met mezelf doorbreng gewoon niet leuk te vinden. In afwachting van straks.

Vandaag dreigt ook weer zo’n dag te worden. Ik heb ik trek in wat tomaatjes met verse basilicum. Ik pak de spullen uit de koelkast en denk ineens: dit moet toch leuker kunnen? Waarom voelt dit toch altijd als iets dat nu eenmaal moet?

In een ingeving trek ik een vel papier uit een la en arrangeer wat tomaatjes en takken basilicum erop. Hee, net bloemen. Maar er moeten nog bloemblaadjes bij vind ik, anders wordt het een beetje saai. Ik pak een sjalot uit een mandje en plaats wat halve ringen op het papier. De ervaring die ik hierbij heb maakt me vrolijk. Ik zie mijn eten met andere ogen en ben me heel erg bewust van de mooie kleuren, vormen en geuren van de verschillende ingrediënten.

Ik vind het een leuk schilderijtje geworden en neem er een foto van voordat ik mijn lunch maak.  Alles wat op het papier ligt gebruik ik óók.

Het bereiden van de lunch is net zo’n  plezier. Bij het snijden komen nieuwe geuren vrij.   Ik heb nu echt hónger!. Ik pak nog een bakje Hüttenkäse en meng alles door elkaar. Geen sprake van dat ik dit hap, slik, haastig weg ga werken.  Het smaakt  me tien keer beter dan normaal want ik proef óók het plezier dat eraan voorafging. Een bordje geluk.

Morgen ga ik dit wéér doen. Hoe het verder gaat lezen jullie op deze blog.

Dit is geen blog waar het draait om perfecte foto’s of geijkte recepten die  op de milligram nauwkeurig alles voorkauwen. Foto  en recept ontstaan in wisselwerking met elkaar, per dag, gaandeweg, op gevoel. Zonder regels, zonder stress, puur creatief en intuïtief.

Ik hoop dat deze blog jullie net zoveel plezier oplevert als hij mij geeft.

Recept bij deze foto: (1 persoon)

2 handjes vol cherrytomaten of snoeptomaatjes in plakken
Blaadjes van 2 takken basilicum in stukken
1 gehakte kleine sjalot
Alles vermengen met een bakje Hüttenkäse (200g)
Afmaken naar smaak met een heel klein beetje zeezout