Vensters

vensters
© Vera Leimann

Dit stuk heeft een maand gesudderd. Ik wist wel wat ik wilde zeggen maar niet hóe.
Na mijn scheiding heeft het zo’n drie jaar geduurd voordat ik eindelijk tot mezelf kon komen en in een compleet nieuwe en vreemde wereld mijn draai heb kunnen vinden. Niets was als vanouds, niets was meer vertrouwd. Althans dat dacht ik. Maar ik vergat iets of eigenlijk: ik vergat iemand. Mezelf! Ik was nog steeds dezelfde. Gewoon mijn eigen vertrouwde ik. En áls ik ook maar íets wilde doen aan het verhogen van mijn eigen levenskwaliteit, méér geluksmomenten dan verdriet wilde ervaren, dan moest ik dáár beginnen: bij mezelf.

Het begon ermee dat ik moest gaan begrijpen dat bijna níets mij “overkomt”. Ik zeg “bijna” niets, omdat je sommige dingen niet in de hand hebt. Je kunt er niets doen aan hoe anderen zijn, je kunt er niets aan doen als je ernstig ziek wordt, of anderen in je omgeving dat worden. Met alle consequenties vandien. Net zo kun je er niets aan doen dat onze aardbol geen ideale plek van vrede en harmonie is. Al dat lijden van mens en dier, dat ís er, en dat kun je niet wegdenken, laat staan dat je het op kunt lossen. De mechanismen erachter kun je óók niet wegdenken.

Wat je wél kunt doen is energie sparen. Je eigen rol in deze wereld bedenken (wat wíl ik en wat kán ik) en achterhalen hoeveel energie je nodig hebt om die rol te kunnen vervullen. Als dat betekent dat je af en toe je ogen moet sluiten voor muren en drempels, om op (kleiner) ander gebied wél iets te kunnen beteken, dan is dat wellicht een manier om het te doen. Een kader, een venster bepalen, waardoor je de wereld waarneemt zonder aan diezelfde waarnemingen ten onder te gaan (lees: moedeloos).

Je bent zélf je eigen venster naar de buitenwereld. Niemand anders heeft jouw ogen, jouw oren, jouw historie. Het zijn je zintuigen, je eigen levensbagage en daarmee gepaarde emotionele ladingen die deels bepalen hoe je die wereld ervaart. Als je dat weet, kun je er iets aan doen. Zélf een kleur geven aan je ervaringen.

Een ontzettend klein, onbelangrijk, huiselijk voorbeeld om dat te illustreren: In het begin van onze prille relatie had mijn vriend (met wie ik niet samenwoon, maar die een aantal dagen bij mij is) de gewoonte om na het ontbijt zijn bord, of bakje, gelijk af te wassen als hij klaar was. Ik doe dat zélf ook, altijd. Ik ben enorm visueel ingesteld, rommel verstoort mijn rust. Tegenwoordig laat hij het achter in de gootsteen, onder water, zodat etensresten niet aankoeken. Nu kan ik dat op meerder manieren ervaren. Ik zou kunnen denken: “gut, je wordt lui, onze relatie begint vormen aan te nemen waarin je het als vanzelfsprekend aanneemt dat ik dingen voor je doe (zoals dat bakje straks afwassen). En blijkbaar kan het je niet zoveel schelen dat ik zélf een bepaalde rust ervaar bij het gelijk wegwerken van “rommel” en er niet om malen. Ik zou dus verwijtend kunnen denken. Maar waarom zou ik?
Ik kan het óók ervaren als : “je voelt je inmiddels vertrouwd bij mij dat je dit zonder verder na te denken doet. Je deed dat altijd al, toen je alleen was, en nu dus ook. Je kunt dus gewoon jezelf zijn bij mij, je voelt je inmiddels thuis bij mij.” Wat dan weer het grootste compliment is dat je van iemand kunt krijgen. Vertrouwen. Een thuisgevoel bij mij.

Diezelfde vriend heeft mij een belangrijke les geleerd. Namelijk dat ik, wát ik ook ervaar, zélf inhoud geef. Door mijn eigen manier van denken en ervaren. Mijn eigen venster. Een kribbige opmerking aan jouw adres? Was dat omdat degene jou helemaal zat was of had hij/zij andere dingen aan zijn/haar hoofd? Waaróm ervaar je een opmerking als negatief of positief?

Parkeerplaats voor je neus ingepikt? Was dat omdat de persoon ik kwestie misbruik maakte van het feit dat hij nét even iets dichterbij was en er ogenschijnlijk héél egoïstisch in kon schieten, of omdat hij jou gewoon niet zág en dus niet doorhad dat jij daar ook al stond te wachten?

We weten het vaak eigenlijk niet, het motief van een ander. We kúnnen niet weten wat er in andermans hoofd omgaat, simpelweg omdat we niet diens hoofd op onze nek hébben. En dús hebben we een keuze. Dat is de macht die we hebben. We kunnen wat we ervaren zíen zoals we het zélf willen. Meestal staat de energie die het “achterhalen van een (algemene)  waarheid” kost totaal niet in verhouding tot het gebeuren zélf. Beter om van het positieve uit te gaan in die gevallen.

In het geval van de parkeerplaats kan ik wel gaan vragen of die persoon bewust de plek waar ik op stond te wachten heeft ingepikt of dat hij me niet zag. Waarschijnlijk kom ik erachter dat degene geen van beide redenen had, maar bijvoorbeeld een derde. Gewoon niet nagedacht, bijvoorbeeld. Maakt dat uit? Is het belangrijk om te achterhalen hoe iets precies zat? Nee, het maakt meestal niet uit. Want het is uiteindelijk niet belangrijk voor mijn persoonlijke geluk. En ook niet voor dat van de ander. Het zijn kleine dingen, details, waar eenieder zich wel druk om kan maken, maar waar het, áls de waarheid al aan het licht wil komen, er nog steeds geen enkel belang is bij die waarheidsvinding. Ik wéét wie ik ben en dat ik deug, en de ander staat er net zo in ten opzichte van zichzelf. De manier waarop je iets ervaart zal altijd verschillen van de manier waarop een ander het ervaart. En dus is de kleur die je aan je ervaring wilt geven uiteindelijk je eigen keuze.

Dit stukje heeft lang zitten sudderen, zoals ik al zei. Ik schreef het eerste concept bijna een maand geleden..Ik heb álle tekst meerdere malen weggehaald en opnieuw neergezet  en nóg heb ik het gevoel dat ik niet helemaal heb gezegd wat ik eigenlijk had willen zeggen. Dat zal jullie verder niet boeien, ik geef het slechts aan om te zeggen dat ik dit een lastig dingetje vind. Waarheid, vertrouwen, mate van gekleurdheid van je eigen observaties en wat is “objectiviteit” eigenlijk? Het enige dat ik zeker weet is dit.

Als ik, wat ik ook observeer, door mijn eigen venster zie met de wetenschap dat het slechts mijn eigen venster is dan wéét ik twee dingen. Ten eerste het simpele feit dat hetgeen ik concludeer uit wat ik waarneem niet altijd wáár (als in: algemeen geaccepteerde feiten) hoeft te zijn omdat ik er zélf altijd onwillekeurig een kleur aan zal geven op basis van mijn eigen denkpatronen en ervaringen. Ten tweede dat ik, als ik álles wat ik ervaar zoveel mogelijk vanuit een perspectief van vertrouwen naar mijn medemens kan doen, dat ik er zélf in ieder geval gelukkiger van word. Ik wil graag een venster van vertrouwen. Af en toe zal het me teleurstelling opleveren maar in het grote geheel word ik er gelukkiger van.
Op kleine schaal dan, zo lang er geen sprake is van bedreiging van fundamentele zaken die mijzelf betreffen of anderen met mij. Fundamentele zaken zijn bijvoorbeeld een dak boven je hoofd, genoeg te eten hebben, wéten dat jij en je dierbaren veilig zijn op allerlei manieren en enige ruimte om je leven invulling te kunnen geven zoals je dat zélf wilt. Wat op zich al véél meer is dan menigeen in deze wereld heeft.

Met de “grote” dingen is het anders. Mensen die onze wereld en levenswijze bepalen en daar zeggenschap over hebben, die moet je in de gaten houden. Daar is geen sprake van automatisch vertrouwen, want zíj hebben het voor het zeggen en dienen hun beslissingen over jóuw leven met zorg en aandacht te doen. Ze mogen dus ook kritisch en met een bepaald wantrouwen bekeken worden. Omdat je wéét dat zij door allerlei secundaire motieven gestuurd kunnen worden, net zoals jijzelf, maar daarnaast ook de macht hebben je leven en dat van anderen direct te beïnvloeden. Op kleine schaal kan in mijn energie dus sparen door dingen zo positief mogelijk te beschouwen om op grote schaal wakker te kunnen blijven.

RECEPT:

Zes paprika’s van verschillende kleuren (oogt mooi). Haal de stronkjes uit de paprika’s en schrap met een lepel de zaadlijsten eruit. Snijd een of twee extra paprika’s, een bakje champignons, een grote rode ui en drie teentjes knoflook in stukjes. Bak ui en knoflook glazig, voeg de champignons en de paprika daarna toe en laat een beetje zacht worden, voeg een half blikje gepelde tomaten (gepureerd met staafmixer) eraan toe en laat sudderen. Kruid met zwarte peper, chilipeper, zeezout, verse tijm en fijngesneden lenteui.  Kook een derde van een pakje Farro=oergraan (te verkrijgen bij AH bijvoorbeeld) volgens instructies gaar en meng het vervolgens door de groente. Meng er eventueel nog wat sambal badjak doorheen. Verwarm de oven vóór op 210 graden. Vet een ovenschaal in, zet de paprika’s rechtop erin en vul ze met het farro-groentemengsel. Zet de ovenschaal in het midden van de oven en laat 30-45 min bakken.

Advertisements

Visje

© Vera Leimann
© Vera Leimann

10 maart 2015

Pas geleden had ik het over het lef om te gaan zwemmen. In het diepe duiken om verder te komen en nieuwe hoogtes te kunnen bereiken. Tja, dat levert af en toe wat spanning op maar tot nu toe voelt die best gezond. Ik voel me als een vis in het water in de wereld van “wie weet wat nog komen gaat”. Wat me met plezier doet denken aan het pittige nummer “Land of confusion”. De cover van de band “Disturbed” dan uiteraard…… ik zet hem gelijk even op…….

RECEPT: (2 personen)

Oven voorverwarmen op 180 graden (hete lucht)
Neem ongeveer 10 grote rode krielaardappelen en borstel ze onder de lopende kraan schoon. Maak 20 grote spruiten schoon. Dep alles droog, en snijd in plakken van zo”n 3 mm dik. Neem een ovenschaal van ongeveer 25×15 cm.
1. Doe een laag aardappelplakjes in de schaal. Leg de plakken naast elkaar (en niet te strak over elkaar, er moet saus tussen kunnen lopen). Leg daar op dezelfde manier een laagje spruitenschijfjes overheen. Neem een pot bechamelsaus (400g) en doe een dun laagje saus over dit heen (met een lepel is het handigst).
2. Doe nog een keer hetzelfde, maar rasp nu nog wat Parmezaanse kaas eroverheen (Parmigiano Reggiano)
3. Herhaal 1. en 2. De laatste laag saus wordt dan alles wat nog in de pot zat. Strooi hier nog wat versgemalen zwarte peper overheen. De laatste laag kaas mag royaal zijn.

Dek de ovenschaal af met aluminiumfolie en zet op een rooster in het midden van de oven.
Laat 30 min bakken. Verhoog nu de temperatuur naar 200 graden en laat nog 45 min bakken. Haal de aluminiumfolie eraf en laat eventueel nog 10 minuten zonder folie op 200 graden doorbakken.