Zwammen

Zwammen
© Vera Leimann

21 mei 2015

Lydia is 30 jaar oud en dakloos. Haar gezichtje onder de capuchon is nog steeds mooi al kun je wel zien dat het betere tijden heeft gekend. Net zoals ik struinde ze twee dagen geleden op het station rond waar ik haar al vaker was tegengekomen. Deze keer had ze Karel op zijn rollator in haar kielzog en ze liet hem geen moment uit het oog. Ze was geld aan het regelen voor een slaapplek en eten voor hun beiden, Ze sprak mij dan ook aan of ik nog wat kleingeld kon missen. Ik gaf haar wat en vertelde spontaan in één adem door dat ik zélf op zoek was naar mijn fiets die dezelfde dag gestolen was.
Lydia wilde meteen weten hoe die eruit zag, riep na mijn beschrijving Karel toe zijn ogen open te houden en nam me mee naar de achteringang van de daklozenopvang om daar ook even een blik te werpen. “Ja”, zei ze, enigszins beschaamd, terwijl we daarnaartoe liepen, “daar komen ook wel vaak fietsen terecht”.
Eenmaal daar aangekomen vroeg Karel of hij even op Lydia moest wachten zodat wij rustig rond konden kijken. Dat raakte me omdat het zo duidelijk was hoe Lydia zich als  vanzelfsprekend over hem had ontfermd en hoe hij daarop vertrouwde.
We vonden de fiets niet en ik nam afscheid van Lydia nadat we ons nog aan elkaar hadden voorgesteld  Zij ging met Karel verder op pad en drukte me op het hart dat ik altijd naar haar mocht vragen. Ze zei dat ze haar ogen zou openhouden en anderen zou vragen om uit te kijken naar mijn fiets.

Gisteravond kwam ik haar in de stad weer tegen. Deze keer was ze alleen. Ze herkende me meteen en vroeg me of ik mijn fiets had gevonden. Op de vraag van een vriend (met wie ik op dat moment in gesprek was) vertelde ze dat ze zich niet kon veroorloven dat geld gelijk aan drugs uit te geven omdat ze regelmatig werd getest op middelen in haar bloed en bij een negatieve uitslag haar kind niet zou mogen zien. Alleen methadon, dat was toegestaan en dat kreeg ze.  Afkicken van de methadon wilde ze pas als ze zeker wist dat ze ook gelijk een hele periode intern opgenomen kon worden want alleen dan had het zin. Als ze tussendoor weer moest wachten op een interne plek, wist ze zeker dat het niet zou lukken. Ze wilde wel, maar wilde het dan ook gelijk goed doen. En ze wilde niet meer liegen tegen zichzelf en tegen anderen. Ze vroeg tenslotte nog een pleister aan de kroegbaas en ging toen op een bankje zitten om haar stukgelopen voet te verplegen, nadat ze me nog had toegeroepen: “grijs/zwarte Gazelle he? En je mag altijd naar me vragen bij de opvang”.

Zwammen en paddestoelen zijn schimmels. Bij het woord schimmel denken we doorgaans aan een vies blauw/groen/zwart slijmerig goedje, terwijl schimmels dus juist vaak prachtige verschijningsvormen kunnen hebben. Een wijdverspreid misverstand is daarbij dat alle schimmels parasieten zouden zijn. Maar dat is niet zo. Er zijn veel schimmels die in symbiose leven met een plant. Ze nemen bijvoorbeeld mineralen op voor de plant en krijgen suikers daarvoor terug.

Lydia gaf mij iets. Een gevoel van warmte en loyaliteit. Het besef, dat het leven in enorm verschillende werelden niet betekent dat je daarbij niet ook “samen” kunt zijn. En dat was zoveel meer dan die paar Euro’s die ik haar heb gegeven.

De personen in dit stukje bestaan overigens écht. De namen zijn gefingeerd.

RECEPT:

1 bak oesterzwammen, 1 bak Shiitake, 1 bak gemengde paddestoelen, 1 bak krokant gegrilde stukjes (vegetarisch. Tivall), 2 rode uien. Fruit de gesnipperde uien in roomboter, en voeg de schoongepoetste en in stukken gesneden paddestoelen toe. Bestrooi met zwarte peper en zeezout en laat smoren. Voeg dan een pakje Alpro Soya room toe en laat zachtjes sudderen. Bak ondertussen in een andere pan de gegrilde stukjes Tivall in wat olijfolie op en voeg ze daarna aan het paddestoelen room mengsel toe. Lekker met pasta naar keuze en geraspte Grana Padano. Maar vast ook lekker met rijst of aardappelpuree.

Advertisements