Aankleding

aankleding
© Vera Leimann

Velen van ons gaan de deur niet uit zonder ons “op te doffen”. Waarbij men dan vaak ook nog de “oneffenheden” met de meest geschikte (en vaak enige) outfit en de nodige smeersels probeert te verhullen. Na een vermoeiende sessie van minimaal een uur zit het haar dan nog steeds niet helemaal perfect, maar vooruit, het moet maar, en het waait tóch buiten. Nog even een geurtje op om vervolgens in de muffe bus, trein of auto te gaan zitten. Dat alles doet men ten behoeve van de ogen en neuzen van anderen.

Hetzelfde wegwerken van imperfecties geldt voor bezoek. Op het moment dat die zich heeft aangekondigd gaat men ineens opruimen, poetsen en stofzuigen en slooft zich uren in de keuken uit. Wederom: voor ánderen.

De vraag is hier: wáárom alleen voor anderen?

Het contrast is vaak groot, zeker bij alleenstaanden die niet goed in hun vel zitten. Alleen thuis gaat men in het trouwe huispakje met het bord op schoot voor de TV zitten eten, vaak een kant-en-klaar maaltijd.
Het pakje bestaat uit een rafelig T-shirt en een uitgelubberde joggingbroek dat pas de was in gaat als het dreigt te gaan meuren. Om maar niet te spreken van de ergerlijke stofvlokken die in het eten dreigen te verzanden of onder de blote voetzolen vastplakken. Als je alleen bent, dan móet je niks, alleen maar van jezelf. En je had tóch al zo weinig energie.

Maar het gékke is, dat soort lamlendigheid slurpt nu juist nog méér energie.

Het is paradoxaal.
Anderen confronteert men liever niet met onverzorgde uiterlijkheden die de bewijzen zijn van een gebrek van aandacht voor jezelf en je omgeving. Maar men heeft er geen enkel probleem mee zichzelf daarmee regelmatig op te zadelen.

Er was een bepaald moment in mijn leven waar mijn zelfbeeld zo ongeveer rock-bottom had bereikt. Daar zit een hele historie achter die ik jullie zal besparen. Die is verder niet interessant nu.

Wat wél interessant is, dat is hetgeen de psychiater zei bij wie ik toen aanklopte. Dat was tijdens mijn scheiding.
Ik had een nieuw impuls nodig, een nieuwe input, een andere zienswijze, een inspirerende stem in een holle leegte die mij gevangen hield. Die bleek hij te kunnen zijn.

Deze man gaf mij in hele korte tijd (we hadden niet veel sessies nodig) zó veel mee dat er al heel snel een nieuwe wereld voor me openging. De wereld van: “jij mag net zo als anderen zijn zoals je bent” in tegenstelling tot “je moet altijd rekening houden met anderen” . De wereld van: “je moet anderen niet over jezelf laten oordelen en dat je zelfbeeld laten bepalen” als aansluiting op “ je legt anderen toch óók niets op. Sterker nog, je stelt blijkbaar hún mening voorop! Waarom niet je eigen mening vooropstellen, zoals je hén dat óók gunt?”

Binnen die context had hij een bijzonder zinnig advies.

“Als jij straks alleen gaat wonen dan valt een groot deel weg van je leven, namelijk het verzorgen van anderen. Zorg er dan voor dat je huis altijd schoon en op orde is. Zodat JIJ er zélf plezier van hebt en je prettig voelt in je thuishaven, je rustpunt.
Als je kookt, kook dan voor jezelf alsof je voor de koningin zou koken, alsof zij op bezoek komt. Maak het gezellig voor jezelf, zorg dat je je op je gemak voelt met jezelf, verwen jezelf, behandel jezelf met respect.”

Het is een waarheid als een koe. Als jij je eigen leefruimte op orde houdt slechts om anderen te kunnen ontvangen op een manier zodat ZIJ zich prettig voelen, dan vergeet je jezelf. JIJ bent degene die denkt dat een schoon huis fijn is om in te zijn want je poetst je lam voor anderen.  Waarom zou je dat dan niet voor jezelf doen?

Als jij alleen maar lekker kookt, de tafel mooi en aantrekkelijk dekt, omdat je mensen hebt uitgenodigd om samen te eten, dan vergeet je jezelf. Er is namelijk geen enkele reden om dat niet ook voor jezelf te doen, in je eentje. Iedereen vindt het fijn als er lekker voor je wordt gekookt, dus jij zélf ook! En kom nu niet met: “daar heb ik doorgaans geen tijd voor”. Als je een afspraak met anderen in je agenda kunt zetten kun je die ook voor jezelf maken.

Net zo: Doe iets aan omdat je je daar zélf prettig of mooi in voelt. Dat mag ook best een huispakje zijn overigens.

Er is natuurlijk op zich niets mis met op de bank zitten in je huispakje en een kant en klaar maaltijd wegwerken. Alleen of met anderen. Misschien geniet je daar wel intens van.  Verwen je jezelf daarmee. It’s up to you.

Het hóeft niet, al die moeite doen voor jezelf als je alleen bent, maar het moet niet zo zijn dat je het láát omdat je denkt dat jijzelf niet genoeg reden bent om dat te gaan doen. Een mindere prioriteit.

Dát is nu precies waar dit over gaat. Je zou niet je mindere prioriteit moeten zijn maar je éérste. En om jezelf dát gevoel mee te geven, dat jij je eerste prioriteit bent, moet je jezelf ook zo gaan behandelen.

Het is simpel: ALS je iets doet, doe het dan omdat je er zélf in gelooft en er zélf plezier aan beleeft. Ongeacht met wie je het deelt. Je mág en kán de moeite die je doet écht ook gewoon alleen maar met jezelf delen.

Wat je ook doet, zorg goed voor jezelf. Zoals je ook voor anderen zou zorgen.

P.S. De keukenspullen op de foto heb ik van een lieve vriendin gekregen die in moeilijke tijden een hele grote steun is geweest en nog steeds is. Ik kijk er elke dag met veel plezier naar en denk daarbij aan haar. Ze hangen op een prominente plek in mijn altijd schone keuken, ik gebruik ze niet. Ze zijn een aankleding met één doel:
ze maken mij blíj en herinneren me eraan wat ik heb overwonnen.

Advertisements

Hoe super is superfood?

superfood
We worden gebombardeerd met allerlei meldingen over voedingsmiddelen die onze gezondheid zouden moeten garanderen. Daar zit vaak een kern van waarheid in, in zoverre dat de stoffen die er inzitten tot nu toe bewezen goed voor ons zijn. Althans in de pure, onbewerkte vorm waarin deze voedingsmiddelen  ooit onderzocht werden.
Allemaal leuk en aardig, maar het vervelende is dat het dan gelijk weer een hype wordt die op haar beurt weer commercie wordt. Waardoor je dus, zoals bij álles wat commercieel wordt aangeboden, moet opletten of je ook wel daadwerkelijk nog wel consumeert wat je dénkt te consumeren. En dat is vaak niet zo.
Want men wil geld verdienen en men maalt er niet om of ú en ik er dan ook écht bij gebaat zijn. Als het maar gezond klinkt wat er op de verpakking staat verkoopt het wel. Groen labeltje dat verder niets betekent, kreten waar het woord eko in verwerkt zit maar die verder net zo min iets betekenen, puur natuur repen die desondanks bomvol suiker en ongezonde vetten zitten,  het woord ambachtelijk dat niks zegt over wat u daadwerkelijk eet maar u iets van duurzaamheid moet doen voelen, ach u kent het wel. Er zit altijd wel een addertje onder het gras.

Wat u gretig koopt is dan vaak duurder dan een vergelijkbaar product zonder stickertje, maar óók dát is vaak een kunstgreep. Want u moet geloven dat, als u iets méér uitgeeft ten bate van uw gezondheid, dat u iets goeds doet.  Duurder is béter. Uw gezondheid is toch alles waard?

Dan verzint de aanbieder van alles om zoveel mogelijk winst te maken. Men ziet een markt en men probeert u op allerlei manieren te doen geloven dat goedkoop geproduceerde minderwaardige voedingsmiddelen goed voor u zijn.  Dan trapt u er vast wel in en koopt en koopt en koopt. Ingrediënten lezen en uitzoeken wat die betekenen? Of u écht wáár voor uw geld krijgt? Nee, dat dóet u niet (tenzij u al ernstig ziek bent en wel móet). En dat wéét men.

Inmiddels heeft men u ook al wijs kunnen maken dat uw gezondheid voornamelijk uw eigen verantwoordelijkheid is en niet een kansspel van dingen die in uw lichaam kunnen gebeuren waar u helemaal niets over te zeggen heeft. U kunt genetisch belast zijn, uw leefomgeving kan uw gezondheid negatief beïnvloeden, er kan van álles buiten uw persoonlijke leefstijl om zijn dat u zomaar ziek maakt. Dan helpt niks om dat te voorkomen en dus ook superfood helpt dan niet.
U kunt één en ander positief beïnvloeden door vooral genoeg te bewegen en verstandig (met mate en gevarieerd) te eten en te drinken, maar méér dan dat kunt u niet doen. Superfood is geen wondermiddel. Het is gewoon voeding. Met positieve eigenschappen. Zoals zo veel voedingsmiddelen waar men doorgaans te lui voor is om die bewust te selecteren, of zélf klaar te maken in plaats van kant en klaar en op allerlei manier bewerkt ongecontroleerd naar binnen te werken. Net zoals men doorgaans te lui is om überhaupt labels te lezen en te proberen te achterhalen wat men zoal naar binnen werkt.

Dan helpt superfood óók niet, om de schade achteraf in te halen.

Heeft u ooit superfood in ziekenhuizen op het menu zien staan  trouwens? Mijn vriend en ik in ieder geval niet. Dat is dan toch raar als het écht zo geweldig is?  Sterker nog, het “gewone” eten is er doorgaans al abominabel en komt, zo heb ik me laten vertellen,  hier in de buurt van een cateraar die ook vliegtuigmaaltijden verzorgt. Maar daar heb ik het wel een andere keer over.

Laat u dus niet misleiden door allerlei beloftes. Geloof het niet zomaar als een instantie zegt dat zij goed bezig is voor uw gezondheid, het milieu of dierenwelzijn, of welk ander goed doel ook .  Supermarkt, restaurant  of cateraar, ze zijn allemaal bedrijven die willen blijven runnen. Dat betekent winst maken. Winst maken kan maar op één manier. Weinig uitgeven en veel omzet draaien. Dus als men u stront als wondermiddel verkoopt is dat alleen maar logisch.

Blijf nadenken, zoek dingen uit en beslis verstandig als je voeding al belangrijk vindt. Vind je dat niet, dan hoef je ook geen superfood te kopen.  De McDonalds is vast ook wel bij u om de hoek te vinden. Daar kunt u nog een poosje langer op uw krent zitten dan u vandaag al urenlang deed.

Ik schreef vandaag trouwens een mail aan de Consumentenbond, aan de afdeling “opmerkelijk”.  Meer voor de gein, maar natuurlijk zijn ook cranberry’s in de schappen niet zo super als ze lijken. Dit was de mail:

“Geachte heer/mevrouw,

cranberries

Hierboven ziet u twee zakken cranberry’s die ik vandaag bij de AH heb gekocht. Beiden bevatten 250 gram gedroogde cranberry’s. De chique versie ligt in dit filiaal bij de Zonnatura producten en kost 2,89 Euro. De normale ligt bij de rozijnen en andere gedroogde vruchten en kost 2,69 Euro.

De voorkant iets beter bekijkend komen we tot de conclusie dat rekensommen al best moeilijk zijn:

cranberries_voor

De ene keer levert 365 kcal namelijk 1550 kJ op, de andere keer maar 1545 kJ. En tja, 91 kcal (portie) x 5 (schaaltje) = 455 kcal en zou dan  1950 kJ (390 x 5) moeten zijn ipv 1930 kJ als we de berekening op de chique verpakking aanhouden.  Maar ach, die paar kJ, wie maalt daarom. Wat we voorzichtig kunnen concluderen dat de besjes dezelfde energiewaarde hebben, qua kcal, (wat logisch zou zijn, het zijn gedroogde cranberry’s) dus waarom moeten we voor de ene zak meer betalen dan voor de ander met hetzelfde gewicht? Zou er dan tóch verschil inzitten?  Op de achterkant wordt het dan pas écht interessant:

cranberries_achter

Ten eerste zien we dat spelling ook nog moeilijk is. Waar op de voorkant van de zakken cranberries staan, zien we op de achterkant cranberry’s. Nu is nog de vraag wat in de zakken zit.
We zien op allebei de verpakkingen staan dat de gedroogde cranberry’s met ananassiroop gezoet zijn. Kan ik me in principe voorstellen, want ongezoet zijn de bessen best zuur.
Maar er is iets raars aan de hand. De voedingswaarden en inhoud (gewicht) van beide zakken zijn exact hetzelfde. maar……. de ingrediënten niet. De chique versie bevat volgens de verpakking 68% ananassiroop, 30% cranberry, ananassapconcentraat en zonnebloemolie (samen 2%). De normale versie bevat daarentegen 60% cranberry, 37% ananassiroop. ananassapconcentraat en zonnebloemolie (samen 3%).   Behalve deze discrepantie in ingrediënten en prijs (ik betaalde dus praktisch meer voor minder cranberry gehalte)  vraag ik me sowieso ook af wat zoveel ananassiroop in gedroogde cranberry’s doet, of dat nu 68% is of 37%.   Ik wil cranberry’s en geen ananas.  Pompen ze die bessen vól met siroop? En wat zijn de ingrediënten van ananassiroop? En wat doet zonnebloemolie hier?

Hoe dan ook, ik wens u allen een prettig uiteinde en raad iedereen aan cranberry’s alleen maar vers te kopen en zélf te drogen. Da’s pas superfood. Dan wéét men in ieder geval wat men per besje in de mond stopt, al is íe dan zuur.  Handig om daarbij in deze tijden een glas champagne (of twee, of méér) klaar te zetten om de eventuele onwillekeurige samentrekking van allerlei mond en tongspieren weer te relaxen. Goed excuus toch?

Met hartelijke groet,
Vera Leimann

PS Voor de compleetheid heb ik beide zakken met inhoud nog gewogen. De chique weegt 257 gram, de normale 253 gram. Dat kan aan het verpakkingsmateriaal liggen.

PPS Ik heb de besjes niet geteld. De rosé d’Ánjou die ik bij de cranberry’s kocht (zie bon) begon zijn werking te doen….

PPPS: bevat rosé óók antioxidanten?”

Om melig van te worden. Dat was ik dus ook toen ik de mail schreef.

RECEPT:
Als je het belangrijk vindt wat je eet, eet dan zo vers mogelijk. Koop verse ingrediënten en maak die zélf klaar. Als je weinig tijd hebt kook dan een grotere hoeveelheid als je wél tijd hebt en vries de rest in. Wees niet bang om zélf te koken. Mislukt het een keer, dan lukt het de volgende keer beter.

Tragedie als farce

 

tragedie_als_farce
© Vera Leimann

24 december 2015

Ik heb er natuurlijk niets op tegen dat mensen aan anderen dénken en geloven dat de extra bijdrage die ze dan leveren óók daar terechtkomt waar die voor bedoeld was (wat soms zo is, maar vaak ook niet). Alle kleine beetjes helpen (hopelijk) niet waar? Dus ja, waarom zou je het dan niet doen? En de kersttijd, die blijkbaar als een soort symbool van (plotselinge?) menselijkheid en inlevingsvermogen staat, aangrijpen om iets te willen doen.

Ik worstel daarmee, want vaak is héél veel goed bedoeld en vind ik het lastig om daar iets negatiefs van te zeggen. Maar het klopt niet. Sterker nog, het is vaak uiteindelijk zelfs schadelijk. Wie dat wil begrijpen moet maar eens naar deze kunstige door RSAnimate in beeld gebrachte rede van de filosoof Slavoj Žižek kijken: First as tragedy, then as farce.

Daarbij, waar ik óók een beetje moedeloos van word is dat men de rest van het jaar schijnbaar het liefst de ogen sluit, tenzij er dan tóch weer een verschrikkelijk beeld langskomt van een verdronken jongetje, of andere beelden die dan heel tijdelijk even raken. Maar waarom alleen dán? Waarom daarna dan direct weer die vermoeidheid op social media en elders, als ellendig bericht na ellendig bericht achter elkaar opduikt. Dan kunnen we er weer niet meer tegen, want het is zó slecht in de wereld en daar willen we dan liever weer niet mee geconfronteerd worden blijkbaar. En sluiten ons af. Want we kunnen dan alleen maar huilen (ik twijfel níet aan de emoties, voor de duidelijkheid). En dát willen we niet alsmaar blijkbaar, want dan kunnen we niet door met ons normale leven?

Behalve tijdens de kerst, mits het allemaal goed aangekleed wordt. Dan willen we wel een traantje laten, zo nodig in het openbaar. Ik vind het prima om dat dán te doen, maar nog steeds, waaróm alléén dan? Of beter, voornamelijk dan?

En wáárom dat waanidee dat verschrikkelijke beelden van misstanden elders in de wereld niet getoond mogen worden, want je zou mensen met slechte bedoelingen daarmee een platform geven? Terwijl verontwaardiging nu juíst ontstaat áls men beelden te zien krijgt (of beter nog, het aan den lijve ondervindt) van de heftigheid van de misstanden. Die verontwaardiging, die boosheid die dan ontstaat, is nódig. Anders verandert er niets. (lees voor de context: Licht.  ).

In deze dagen doen we dan de ogen op een kiertje, maar dan wél tussen de bedrijven door. Want wat vóóral stress oplevert (als je de gezichtsuitdrukkingen van de gejaagde mensen in de winkelstraten mag geloven) is of het kerstdiner wel op orde is. Niks mis mee op zich, maar hoe staan zaken hier in verhouding tot elkaar?

Anyway, wat ik maar wil zeggen is dit: het béste dat je kunt doen, als je écht begaan bent met je medemens, overál, en dus óók je buurman of vrouw, is je ogen wijd open te houden. Dat wil zeggen dat je dieper moet gaan, moet wíllen zien, moet wíllen lezen, vergelijken, afwegen, niet zomaar alles geloven, tijd en energie moet investeren om door te kunnen krijgen wat er zoal speelt in deze wereld. Zodat je erachter kunt komen wáár je voornamelijk en het meest efficiënt iets zou kunnen betekenen als je dingen ten goede wilt keren. En dat begint al bij de stembus.

En nee, ik zeg niet dat ik het allemaal goed doe, sterker nog, ik wéét dat ik het niet goed doe. Maar ik wéét het in ieder geval wél. Dat is een begin voor verbetering. Daarom hebben we mensen nodig die de vinger op de zere pols blijven leggen.

RECEPT:

Pel een mandarijn en eet hem op. Wacht daar niet te lang mee. Mocht hij zuur smaken of een kunstmatig bijsmaakje hebben, dan kan ik daar ook niets aan doen. Ik kan niet alle mandarijnen in deze wereld overzien. Dan zal het onprettige smaakje wel een reden hebben en moeten jullie er persoonlijk achterkomen hoe dat zo heeft kunnen zijn.

Licht

licht
© Vera Leimann

18 december 2015

Zo’n twee jaar geleden zat ik op een terras met bewogen stemverheffing af te geven op diegenen in wie ik op dat moment de personificatie van het kwaad in één van de vele door ellende geteisterde uithoeken van de wereld zag. Toen ik klaar was met mijn relaas werd me met een goedbedoeld,  maar voor mij op dat moment nogal onaangenaam voelend,  schouderklopje halfdronken toegemompeld: “maak je toch niet zo druk. Relax!”

Dat was genoeg. Ik barstte in tranen uit en beet terug: “maak je toch niet zo druk? Maak je toch niet zo druk? Jezus, juist omdat NIEMAND zich nog ook maar ergens druk over maakt behalve zijn eigen kleine wereldje verandert er verdomme geen ruk in deze wereld!”
Na de nodige teneergeslagen blikken en pijnlijke stiltes zei iemand: “ja maar, je kunt het zélf toch niet oplossen, wat dáár gebeurt?”
“Daarom juist” snikte ik, zweeg daarna nog een tijdje en ging enigszins verontwaardigd naar huis

Natuurlijk begreep ik, eenmaal thuis, nadat ik wat theelichtjes had aangestoken en mijn kopje troostthee had gedronken dat men niet zat te wachten op mijn relaas. Men was gezellig uitgegaan voor de nodige ontspanning en daar was ik ineens met mijn wereldproblemen. Lekker dan.
Ik probeerde dit voorval met de bijbehorende schuldgevoelens zo snel mogelijk te vergeten.

Maar het liet zich niet vergeten en bleef maar knagen. Elk Facebook bericht dat ik plaatste, over welke oorlog of andere misstanden dan ook, maakte een schuldgevoel in me los. Het gevoel mensen lastig te vallen. Dat gevoel werd nog versterkt doordat mensen telkens maar bleven zeggen dat ze Facebook, Twitter, het nieuws, de krant, weet ik wat, soms tijdelijk uitzetten omdat ze even niet meer tegen “al die ellende” konden. Ik begon dingen te doseren. Bewuster leuke berichtjes, humor en neutrale wetenswaardigheden af te wisselen met ellendige berichten. Om er maar zeker van te zijn dat ik mijn bereik zou blijven behouden.

Vanochtend, toen ik in de zachte armen van mijn doodzieke vriend wakker lag te worden, daagde me iets. Hier lag hij vredig en in goede doen, want hij was weer bijgekomen van de laatste behandeling en had nog eventjes voordat hij de volgende moest ondergaan. Met zijn angsten, zijn gekwelde lijf, zijn onzekere toekomst gaf hij mij één van zijn mooiste glimlachen terwijl ik bezig was mijn inzicht van die ochtend uit de doeken te doen.

Toch voelde ik me deze keer niet schuldig dat ik zo tegen hem aanpraatte. Ik wist immers dat hij inmiddels kon weten wat hij aan me heeft, dat ik álles wat ik maar kán doen om het makkelijker voor hem te maken ook zál doen, ondanks het feit dat mijn hoofd ook druk is met andere dingen ver weg van hier. Dat het feit dat ik over werelddingen raas niet betekent dat ik hém niet zie. Dat ik de kleine dingen in het leven waardeer en de mooie dingen in deze wereld nét zo waarneem als ik alle ellende kan zien. Mooie dingen die me sterken en nieuwe energie geven om de minder mooie dingen aan te kunnen.
En tóch wilde ik me verantwoorden, omdat hij ondanks zijn eigen harde werkelijkheid naar mijn ver-weg dingen luisterde en ik de behoefte had hem te vertellen waaróm ik het zo waardeer dat hij luistert, zéker in zijn situatie, wat me nog meer van hem doet houden dan ik al deed.

Ik vertelde hem dus waaróm die episode op dat terras me niet losliet.
Ik kán niet wegkijken en ik kán het niet laten om anderen proberen ertoe te bewegen óók niet weg te kijken. Ik realiseer me dat ik zo goed als niets doe om het lijden van anderen in deze wereld te stoppen. Ik voel me daar dagelijks schuldig, machteloos, egoïstisch door. Maar is dat een reden om dan maar mijn ogen te sluiten en het los te laten? Nee.

Misschien is het wel nódig dat we uiteindelijk door te blíjven zíen wat er gebeurt zó gefrustreerd en boos en verongelijkt worden dat we niet anders kúnnen dan in actie te komen. Revoluties gebeuren dáár waar mensen eenvoudigweg niet de luxe hebben om wég te kijken. Waar ze dagelijks met de neus op zulke keiharde feiten worden gedrukt dat ze niet anders kúnnen dan actief in opstand te komen.

Wegkijken voelt voor mij als een vorm van verraad. Alsof ik me omdraai als ik iemand zie verdrinken omdat ik hem om welke reden dan ook tóch niet kan helpen en het daarom ook maar laat om te roepen dat iemand uit het water gevist moet worden. Als ik wegkijk erkén ik niet eens dat de drenkeling aan het verdrinken is. Niet wegkijken is tóch het aller, allerminste dat ik kan geven? Erkenning door het openbaren van andermans leed?

Waar onze kerstlichtjes vredig branden, brandt het elders in de wereld anders. Naast jouw en mijn voordeur, maar ook verder weg. Dat willen blijven zien, de werkelijkheid van andermans leven bewust blijven zien, met de nodige emoties, dat is het kleinste cadeau dat je je medemens kunt geven. Licht. Op álles. Op liefde en dus ook op andermans leed.

RECEPT
Volgt. Ik vond de boodschap belangrijker.