Stille wateren

stillle wateren
© Vera Leimann

4 juni 2015

Stille wateren kunnen bedrieglijk zijn. Onder de oppervlakte roert zich vaak heel wat, lagen eeuwenoude modder kunnen opgerakeld worden bij elke beweging en het zicht vertroebelen. De oppervlakte lijkt rustig en transparant maar als je dieper gaat kijken dan zie je ineens iets anders. Als je niet uitkijkt kun je daarin verdwalen of zelfs verstikken. Je moet, ondanks de troebelheid tóch weer helderheid te krijgen, maar dan binnen de omstandigheden. Manoeuvreren mogelijk maken, zoals op een drukke snelweg met zijn eigen gevaren en valkuilen.

In elke relatie, of het nu die met een familielid, je geliefde, je zakenpartner of een vriend(in) is, kan dat volgens mij maar op één manier. We zullen nóóit het hele scala van wat een ander beweegt kunnen begrijpen. We moeten het doen met wat we te zien en horen krijgen;  we kunnen hooguit vragen stellen waarbij we ons moeten realiseren dat antwoorden ook niet altijd gegeven kunnen worden. Vaak begrijpen mensen zichzelf niet eens en begint de vertroebeling dáár al.

De énige manier is dus terug te keren naar de basis. Wát wil IK graag in een specifieke relatie? Wat heb ík nodig om in deze soort relatie goed te kunnen functioneren en me tevreden te voelen?

Op het moment dat relaties (van welke soort dan ook) moeilijk verlopen en je daarover een gesprek wilt hebben met elkaar is voorbereiding dan ook heel belangrijk. Puntsgewijs onder elkaar te zetten wat je zélf graag wílt, zonder even rekening te houden met de vraag of het dan ook realiseerbaar is en je bezig te houden met wat de ánder wil.

Éérst bepalen wat jij zélf wilt is volgens mij bittere noodzaak. Voor alle betrokken partijen. Pas als alle partijen wéten wat zij persoonlijk willen, pas dán kun je met elkaar in gesprek over vraagstukken of het dan ook te realiseren is en hóe je dat dan het beste kunt doen.
Veel mensen durven het niet te hebben (of zelfs na te denken) over wat zij zélf willen. Voelen zich tekortschieten, hebben het gevoel als egoïstisch ervaren te worden. Maar dat is volgens mij onterecht.

Juíst de duidelijkheid, de transparantie (“dit is wat ik wil, dit is hoe ik zélf het beste functioneer en vanuit daar kan ik het meeste voor jou betekenen”) is broodnodig in een succesvolle samenwerking of partnerschap. Weten wat je aan elkaar hebt, weten wat de ander wil.
Samen ga je dan kijken of je genoeg met elkaar gemeen hebt qua wensen om een relatie of samenwerking goed te laten verlopen, de eventuele conflicten kun je dan al vantevoren beter aan zien komen en benoemen. En héél belangrijk: je geeft elkaar de keuze op grond van échte gegevens om eventueel de relatie of samenwerking te verbreken.
In tegenstelling tot wat veel mensen denken geef je juist door helder te blijven over wat je zélf wilt (zonder zomaar de eis te stellen dat de ander daar ook aan moet voldoen, maar wel door aan te geven op wélke punten je écht geen compromissen kunt en wilt sluiten,  en waar dat eventueel wél kan) de ander de vrijheid om te beslissen wat hij/zij ermee doet.

RECEPT:

Dat mogen jullie vandaag een keer zélf verzinnen. Ik heb een eigen lastig gesprek voor te bereiden op de manier zoals ik het hierboven beschreef en dus niet zoveel tijd meer. Doe wat je wilt. Pasta, paddestoelen, room, als je het leuk vindt om daar iets mee te doen, op deze blog ook al gedaan, ga je gang. Variëer maar, voeg maar wat dingetjes toe. Als je iets heel anders wilt maken, ook goed natuurlijk. Dat past wel in dit verhaal. En als je zin hebt, laat maar weten wat je hebt bekokstoofd. Dat vind ik wel leuk.

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s